İstanbul; karın ince bir tül gibi üzerine örtüldüğü, rüzgârın en sert yüzünü gösterdiği anlarda bile benzersiz bir masal anlatıcısıdır. Hakan Yaman’ın İsrafilin Kanatları adlı eserinden kopup gelen bu metin, okuru sadece karlı bir Boğaz manzarasında gezintiye çıkarmakla kalmıyor; onu zamanın ve mekânın sınırlarını aşan gizemli bir serüvenin ortağı yapıyor.
Kız Kulesi’nin yanından sessizce süzülen eski vapurlar, Topkapı Sarayı’nın gri kubbeleri üzerine düşen kar taneleri ve Üsküdar’ın sokaklarında yankılanan bozacının sesi… Tüm bu tanıdık İstanbul imgeleri, metnin içindeki hayali bir uçuşla birleşerek bizi Ömer’in sessiz evine, tarçın rengi kalın ciltli kitapların arasında saklanan sırlar dünyasına götürüyor. Fırtınanın kopup elektriklerin kesildiği o zifiri karanlık, sararmış sayfaların arasında bekleyen gerçeği aydınlatmak için sadece titrek bir mum ışığına ihtiyaç duyuyor.
Eğer siz de kışın ve tarihin o büyüleyici kesişiminde kaybolmaya, bir kelimenin ardındaki gizemi çözmeye hazırsanız, bu sayfalara yakından bakmanın tam zamanı.
**
Şayet o akşam orada olabilseniz, belki de Topkapı Sarayı’nın yatık mutfak bacalarının, gri kubbelerinin, külahlı çatılarının üzerinden büyük bir meleğin kanatlarını sessizce çırparak gökyüzüne yükseldiğini görebilirdiniz. Şayet siz de insanın suratını acemi berber usturası gibi kesip atan soğuğa ve ince yağan kara aldırış etmeden o melekle kara bir kuzgun gibi göğe yükselebilseydiniz, mutlaka alacakaranlıkta İstanbul’un üzerine çöken gecenin, karşıki tepelerin, evlerin, parklardaki ulu çınar ağaçlarının üzerini örten beyaz karları nasıl da çarçabuk maviye boyadığını görürdünüz önce. Sonra aşağıda uskumru tutan balıkçıların kandilleri size yol gösterirdi; mavrukalar, seğirtmeler, çaparilerle, cıvalanmış zokaların parıltısı çarpardı gözünüze, rüzgâr tuzlu suları sert dolu taneleri gibi patlatırdı balıkçıların yüzüne. İnce bulutların ardında mat bir dolunay beklerdi. Kız Kulesi’nin hemen yanından eski bir vapur kayıp giderdi, ince silik bir kar yağardı üzerine. Ve yine siz, sert esen rüzgâra hiç aldırış etmeden bir kuş olup uçabilseydiniz ve Boğaz’ın öte yakasına geçebilseydiniz, Ömer’in evinin çatı katındaki küçük balkonuna konup, buraya dolan kalın karlar üzerinde hiç iz bırakmadan birkaç küçük adım attıktan sonra, Ömer’in evden çıkarken farkında olmadan aralık bıraktığı balkon kapısından içeri süzülseydiniz de soğuk oturma odasındaki sehpanın altındaki dergilerin üzerinde duran kalın defteri alıp açsaydınız mesela. Kar taneleri pencerelere vururken ve rüzgâr kapı aralıklarında ıslıklar çalan kar beyazı bir hayalet gibi evin içinde gezinirken, Ömer’in deftere o gün için düştüğü notu okuyabilseydiniz, defterde, “Bugün Topkapı Sarayı’na gittim. Nadir Şah’ın tahtının bulunduğu odaya girip tahtın arkasındaki gizli bölmeden kitabın kopyasını aldım,” yazdığını görürdünüz. Sonra bu defteri usulca yerine, Resimli RadyoDünyası dergilerinin üstüne koyup Ömer’in çalışma odasına geçseydiniz, soğuk ara sokaklarda bozacının acıklı sesi gezinirken burada, yıllar önce Üsküdar’daki bitpazarından aldığı masanın hemen sağındaki raflardan üçüncü sıradakine uzanabilseydiniz şayet siz. Tam o esnada fırtınadan teller kopup da elektrikler kesilince, yine siz ısrar edip o zifiri karanlıkta kitaplıktaki renk renk ciltlenmiş onca kitap arasından cildi kalınca ve tarçın rengi olanı çekip alabilseydiniz ve sonra onu Ömer’in birkaç kez yaptığı gibi içine bakmadan yerine koymayıp da orasını burasını sabırla karıştırabilseydiniz, bu kalın kitabın etli cildinin içine açılmış bir oyuk olduğunu fark ederdiniz. Kapağın iç yüzünü kaplayan kâğıdı yırtınca da buradaki oyuğun içine gizlenmiş bir mektup bulurdunuz. Ve yine o kör karanlıkta şayet el yordamıyla mutfağa ulaşıp burada, ispirtolu ocağın hemen yanında bulduğunuz kibrit kutusundaki vasati kırk çöpün kırkıncısı ile camın önünde duran mumu yakıp, kitabın cildindeki oyuktan mektubu çıkardıktan sonra titrek mum ışığının altında okuyabilseydiniz. Sararmış, çilli sayfalarda şunlar yazıyor olurdu:
