Şehirlerin, İnsanların ve Zamanın Tanığı

Şehirlerin hafızası küçük ayrıntılarda saklıdır. O detaylar dinlemeyi öğretir. Benim hikâyem, deniz kokusunun sokaklara karıştığı Beşiktaş’ta başladı. Yaşadığım şehrin hafızasını yüklendiğimi o zamanlar bilmiyordum. Deniz kıyısına yakın, martılarla insan seslerinin birbirine karıştığı bir mahallede büyüdüm. O günlerde bunun bir ayrıcalık olduğunu bilmiyordum. Şehir önce dinlemeyi öğretti, sonra bakmayı, en sonunda da görünenlerin ardında görünmeyeni aramayı.

İlkokul, ortaokul ve lise yıllarım tarihi yarımadanın kalbinde geçti. Bizans’ın izleri, Osmanlı’nın gölgesi ve bugünün telaşı aynı sokakta yan yanaydı. Bin yıllık sarnıçların üzerinde koşarken geçmiş bugünün içine sızıyordu. Hiçbir şey göründüğü kadar yeni değildi. Belki gazeteciliği bu yüzden seçtim. İstanbul’u, daha yakından tanımak istedim.

Yirmi bir yaşında Cumhuriyet Gazetesi‘nin kapısından girdim. Aynı günlerde İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde okuyordum. Okul kuralları öğretiyordu, gazete ise hayatın o kuralları dinlemediğini. Haber yazmayı, insanların söylemediklerini duymayı öğrendim. 

1993 yılında Çetin Emeç Gazetecilik Ödülü‘nü aldım. Yolculuğum yeni başlıyordu.

Muhabirlik yıllarında sayısız olayın peşinden koştum. Bazıları ertesi gün unutuldu. Bazıları ise bende kaldı. Ayazpaşa’daki Park Otel tartışmalarını haberleştirirken, bir şehrin vicdanına tanıklık ediyordum.

Sonra yol çağırdı. Los Angeles, Moskova, Zürih, Dubai. Coğrafya her seferinde değişiyor, insanların sevinci, kaygısı, özlemi aynı kalıyordu. Yolculuk bana yeni adreslerden çok, durup dinlemeyi öğretti.

Kitaplarım bu yolculuğun durakları oldu. Park Otel Olayı‘nda, İstanbul’da karanlık bir dönemin izini sürdüm. Amerikan Medyası’nda 11 Eylül, tarihin ortasında yaşanan bir kırılmaya tanıklık etti. Sevgili İstanbul, şehrin hafızasını taşıyan insanlarla yapılan uzun sohbetlerden doğdu. Başka Şehirler ise bana coğrafyaların değiştiğini, insanın temel hikâyesinin ise pek değişmediğini yeniden hatırlattı.

Bugün hâlâ yoldayım. Not defterim yanımda, kameram omzumda. Yeni bir şehre vardığımda önce meydanlarına değil, ara sokaklarına bakarım. Bir kafede gereğinden fazla oturur, durakta acele eden insanları izler, bazen tek bir cümlenin peşinden kilometrelerce giderim. Hayat çoğu zaman manşette değil, dipnotta saklıdır.

Bu blog da o dipnotların bir parçası. Şehirler, insanlar, anılar, karşılaşmalar, fotoğraflar, bazen tek bir anın peşinden uzayıp giden hikâyeler… Sadece gördüklerimi yazmıyorum; zamanın üzerinden geçtiği izleri de kaydetmeye çalışıyorum. Belki de hayat, vardığımız yerlerden çok, yolda fark etmeyi seçtiğimiz ayrıntıların toplamıdır.