{"id":80,"date":"2008-12-18T09:39:59","date_gmt":"2008-12-18T06:39:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.remgo.com\/11\/?p=80"},"modified":"2026-01-16T13:58:32","modified_gmt":"2026-01-16T10:58:32","slug":"benim-bir-askerligim-vardi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/benim-bir-askerligim-vardi\/","title":{"rendered":"Benim bir askerli\u011fim vard\u0131!"},"content":{"rendered":"\n

Bir Yedek Subay\u0131n Hat\u0131ra Defteri<\/h2>\n\n\n\n

1993 y\u0131l\u0131n\u0131n so\u011fuk bir mart sabah\u0131, birka\u00e7 arkada\u015f\u0131mla birlikte oldu\u011fum ara\u00e7 \u0130stanbul caddelerinde ilerlerken \u00f6n\u00fcmdeki aylar\u0131n\u0131n hayat\u0131m\u0131 nas\u0131l \u015fekillenece\u011finden habersizdim. Askerlik \u00e7a\u011fr\u0131 ka\u011f\u0131d\u0131m cebimde, kafamda sekiz ayl\u0131k k\u0131sa d\u00f6nem hayalleriyle Tuzla Piyade Okulu’na gidiyordum.<\/p>\n\n\n\n

Pencereden manzaralar\u0131 izlerken bu mecburi hizmetin bitece\u011fi g\u00fcn\u00fc hayal ediyordum. O g\u00fcnlerde kendime s\u00f6yledi\u011fim yalanlar\u0131n en b\u00fcy\u00fc\u011f\u00fc, askerli\u011fimi k\u0131sa d\u00f6nem olarak yapaca\u011f\u0131ma olan inanc\u0131md\u0131. Sekiz ay\u2026 Sadece sekiz ay dayanacakt\u0131m ve her \u015fey eskisi gibi olacakt\u0131. Uzun d\u00f6nem askerli\u011fi akl\u0131mdan bile ge\u00e7irmiyordum. D\u00fc\u015f\u00fcnemedi\u011fim \u015fey ise biz plan yaparken yapt\u0131\u011f\u0131m\u0131z planlar\u0131n her seferinde alt \u00fcst olmas\u0131yd\u0131. Planlar\u0131m k\u0131\u015fla kap\u0131s\u0131ndan ad\u0131m\u0131m\u0131 atar atmaz parampar\u00e7a olacakt\u0131. Beklentiler y\u00fckseldi\u011finde, hayal k\u0131r\u0131kl\u0131klar\u0131n\u0131n da artaca\u011f\u0131n\u0131 bir kez daha ya\u015fayarak \u00f6\u011frenecektim.<\/p>\n\n\n\n

\u0130lk G\u00fcnler<\/h2>\n\n\n\n

Tuzla Piyade Okulu’nun kap\u0131s\u0131ndan i\u00e7eri girdi\u011fimde, arkamda b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131m sadece sivil k\u0131yafetlerim de\u011fildi. \u0130smim, mesle\u011fim, ge\u00e7mi\u015fim, hayallerim\u2026 Hepsi o kap\u0131n\u0131n d\u0131\u015f\u0131nda kald\u0131. \u0130\u00e7eride beni bekleyen \u015fey, be\u015f haneli bir numara ve ye\u015fil bir \u00fcniformayd\u0131. Herkes gibi s\u0131f\u0131rdan ba\u015fl\u0131yordum. Bu e\u015fitlik, ilk bak\u0131\u015fta adil g\u00f6r\u00fcnse de asl\u0131nda hikayelerimizi, ge\u00e7mi\u015fimizi g\u00f6rmezden gelen bir sistemdi.<\/p>\n\n\n\n

Avluda y\u00fczlerce ki\u015fi toplanm\u0131\u015ft\u0131. Hepimizin y\u00fcz\u00fcnde ayn\u0131 tedirgin ifade, ayn\u0131 belirsizlik vard\u0131.<\/p>\n\n\n\n

“S\u0131raya gir!” “Otur!” “Kalk!” “Rahat!”<\/em><\/p>\n\n\n\n

Subaylar\u0131n emirleri ya\u011fmur gibi ya\u011f\u0131yordu. Her biri farkl\u0131 bir tondayd\u0131 ama hepsinde ayn\u0131 otorite vard\u0131.<\/p>\n\n\n\n

Sonu\u00e7lar\u0131n a\u00e7\u0131kland\u0131\u011f\u0131 g\u00fcn, yedek subay oldu\u011fumu \u00f6\u011frendi\u011fimde ya\u015fad\u0131\u011f\u0131m \u015foku hala hat\u0131rlar\u0131m. Sekiz ay derken on iki aya \u00e7\u0131kan askerlik s\u00fcresi, hayallerimin ilk y\u0131k\u0131l\u0131\u015f\u0131yd\u0131. Ama as\u0131l darbe hen\u00fcz gelmemi\u015fti.<\/p>\n\n\n\n

Sa\u011fl\u0131k muayenesi s\u0131ras\u0131nda yan\u0131mda ta\u015f\u0131d\u0131\u011f\u0131m raporu, ameliyat izlerimi, hatta 22 diki\u015flik izi g\u00f6stermeme ra\u011fmen hi\u00e7 kimse dinlemedi beni. Birka\u00e7 y\u0131l \u00f6nce futbol oynarken k\u0131r\u0131lan ve telle birle\u015ftirilen sol diz kapa\u011f\u0131m, futbolcu olma hayallerimi s\u00f6nd\u00fcrm\u00fc\u015ft\u00fc. \u015eimdi ayn\u0131 diz, komando e\u011fitimi alacak kadar “sa\u011flam”<\/em> g\u00f6r\u00fcn\u00fcyordu yetkililere.<\/p>\n\n\n\n

“Raporu falan unut, komandosun sen!”<\/em> diyen astsubay\u0131n y\u00fcz\u00fcndeki ifadeyi unutamam. Sanki dizimin durumu, onun verdi\u011fi karar\u0131 de\u011fi\u015ftirecek bir ayr\u0131nt\u0131ym\u0131\u015f gibi umursamaz bir tav\u0131rla devam etmemi emretti. \u0130tiraz etmeye \u00e7al\u0131\u015ft\u0131m ama bo\u015funayd\u0131. \u00dc\u00e7 ay boyunca, her ad\u0131mda zonklayan dizimle ko\u015facak, s\u00fcr\u00fcnecek, t\u0131rmanacakt\u0131m.<\/p>\n\n\n\n

Ko\u011fu\u015f Hayat\u0131<\/h2>\n\n\n\n

Ko\u011fu\u015fumuz 65-70 ki\u015filik bir yerdi. “Yer”<\/em> diyorum \u00e7\u00fcnk\u00fc oraya “ya\u015fam alan\u0131”<\/em> demek m\u00fcmk\u00fcn de\u011fildi. Ranzalar o kadar yak\u0131nd\u0131 ki yan ranzadaki arkada\u015f\u0131m\u0131n nefesi y\u00fcz\u00fcme geliyordu. \u0130lk gecelerde uyumak imk\u00e2ns\u0131zd\u0131. Horlayanlar, say\u0131klayanlar, a\u011flayanlar\u2026 <\/p>\n\n\n\n

Sular\u0131n kesildi\u011fi g\u00fcnlerde on yedi ki\u015finin tek musluktan s\u0131rayla t\u0131ra\u015f olmaya \u00e7al\u0131\u015fmas\u0131, sabah tela\u015f\u0131nda birbirimize \u00e7arparak giyinmemiz, ayn\u0131 anda yataklar\u0131m\u0131z\u0131 d\u00fczeltmeye \u00e7al\u0131\u015fmam\u0131z\u2026 Bunlar\u0131n hepsi ba\u015flarda kaos gibi g\u00f6r\u00fcnse de zamanla garip bir ahenk yaratm\u0131\u015ft\u0131 aram\u0131zda.<\/p>\n\n\n\n

Bir keresinde, gece yar\u0131s\u0131 n\u00f6betten d\u00f6nerken ko\u011fu\u015ftaki sessizli\u011fi dinlemi\u015ftim. O kalabal\u0131\u011f\u0131n i\u00e7inde, herkesin kendi d\u00fcnyas\u0131nda kayboldu\u011fu o anlarda, belki de hayat\u0131m\u0131n en yo\u011fun yaln\u0131zl\u0131\u011f\u0131n\u0131 hissetmi\u015ftim. Ama bu yaln\u0131zl\u0131k, payla\u015f\u0131lan bir yaln\u0131zl\u0131kt\u0131. Hepimiz ayn\u0131 gemideydik ve bu gemi bizi bilinmeyen sulara g\u00f6t\u00fcr\u00fcyordu.<\/p>\n\n\n\n

K\u00fc\u00e7\u00fck \u0130syanlar, B\u00fcy\u00fck Cezalar<\/h2>\n\n\n\n

Radyo olay\u0131n\u0131 hi\u00e7 unutamam. Aram\u0131zda yeni evlenmi\u015f bir arkada\u015f vard\u0131. D\u00fc\u011f\u00fcn\u00fcnden bir hafta sonra askere gelmi\u015fti. Kar\u0131s\u0131n\u0131n hasretiyle yan\u0131p tutu\u015fuyordu zavall\u0131. Bir g\u00fcn ate\u015fi \u00e7\u0131kt\u0131 ve revire kald\u0131r\u0131ld\u0131. Ger\u00e7ekten hasta m\u0131yd\u0131, yoksa numara m\u0131 yap\u0131yordu bilmiyorum ama o g\u00fcn e\u011fitime kat\u0131lmayaca\u011f\u0131 i\u00e7in hepimizden \u015fansl\u0131yd\u0131 diye d\u00fc\u015f\u00fcnm\u00fc\u015ft\u00fck.<\/p>\n\n\n\n

Ak\u015fam ko\u011fu\u015fa d\u00f6nerken alay komutan\u0131n\u0131n arac\u0131n\u0131 g\u00f6rd\u00fck. Bu, felaketin habercisiydi. Albay\u0131n \u00f6fkeli bak\u0131\u015flar\u0131 \u00fczerimizde gezindi, sonra \u00fcste\u011fmenimize ba\u011f\u0131rmaya ba\u015flad\u0131. Birka\u00e7 dakika sonra \u00f6\u011frendik ki, revirdeki arkada\u015f\u0131m\u0131z kantindeki telefondan eski \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131 radyo istasyonunu aram\u0131\u015f ve kar\u0131s\u0131 i\u00e7in bir \u015fark\u0131 \u00e7ald\u0131rm\u0131\u015f. “\u015eu an Tuzla Piyade Okulu’nda askerlik yapan\u2026”<\/em> diye ba\u015flayan anons, tesad\u00fcfen radyoyu dinleyen alay komutan\u0131n\u0131n kulaklar\u0131na gidince, olay “i\u00e7 istihbarat\u0131 de\u015fifre etmek”<\/em> olarak yorumlanm\u0131\u015f. Masum bir selam askeri disiplin a\u00e7\u0131s\u0131ndan affedilemez bir su\u00e7tu. Hepimiz tek bir ki\u015finin “su\u00e7undan” sorumlu tutulup cezaland\u0131r\u0131ld\u0131k.<\/p>\n\n\n\n

O ak\u015fam yemekhanenin \u00f6n\u00fcnde, haz\u0131r ol pozisyonunda tam \u00fc\u00e7 saat bekledik. Rahat komutu verilmeden, k\u0131p\u0131rdamadan, nefes almaya bile korkar halde\u2026 Karanl\u0131k \u00e7\u00f6kerken h\u00e2l\u00e2 oradayd\u0131k. Di\u011fer birlikler yemeklerini yiyip ko\u011fu\u015flar\u0131na \u00e7ekilmi\u015fti. Bizler ise bir arkada\u015f\u0131m\u0131z\u0131n masum bir \u00f6zlem an\u0131n\u0131n bedelini \u00f6d\u00fcyorduk. \u0130ki hafta boyunca ziyaret\u00e7i yasa\u011f\u0131 ve Tuzla Piyade Okulu’nun dikenli \u00e7al\u0131lar\u0131n\u0131 ellerimizle temizleme cezas\u0131 ald\u0131k. Parmaklar\u0131m\u0131z kan i\u00e7inde kald\u0131, ama kimse \u015fik\u00e2yet etmedi. Edemezdik…<\/p>\n\n\n\n

G\u00fcnl\u00fck Rutin<\/h2>\n\n\n\n
\"Tuzla
Sekiz ay d\u00fc\u015f\u00fcncesiyle geldi\u011fim, bitece\u011fine kendimi inand\u0131ramad\u0131\u011f\u0131m 17 ayl\u0131k uzun askerlik d\u00f6nemi 31 A\u011fustos 1994\u2019te sona erdi.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

“KALK!”<\/em> <\/strong>Bu tek kelime, her sabah 04:30’da ko\u011fu\u015fu inleten bir komuttu. Ayaklar yere de\u011fer de\u011fmez ko\u015fmaya ba\u015flard\u0131k. Bir dakika i\u00e7inde giyinip d\u0131\u015far\u0131 \u00e7\u0131kmazsak ceza al\u0131rd\u0131k. Sabah ko\u015fusu bir saat s\u00fcrerdi. Dizim her ad\u0131mda zonklard\u0131 ama durmak yoktu. Duran herkesin cezas\u0131, t\u00fcm b\u00f6l\u00fc\u011f\u00fcn fazladan bir saat ko\u015fmas\u0131yd\u0131.<\/p>\n\n\n\n

“YE!”<\/em> <\/strong>Kahvalt\u0131 komutu verildi\u011finde yemekhanede yerimizi al\u0131rd\u0131k. Sadece on dakika vaktimiz vard\u0131. \u00c7i\u011fnemeden yutmay\u0131, nefes almadan yemeyi orada \u00f6\u011frendim.<\/p>\n\n\n\n

“\u0130ST\u0130RAHAT!”<\/em> <\/strong>Bu komut bir sigara i\u00e7imlik zaman\u0131 verirdi. Sigara i\u00e7meyenler bile o anlar\u0131 d\u00f6rt g\u00f6zle beklerdi. \u00c7\u00fcnk\u00fc o birka\u00e7 dakika, insan oldu\u011fumuzu hat\u0131rlayabildi\u011fimiz nadir anlard\u0131.<\/p>\n\n\n\n

At\u0131\u015f e\u011fitimleri, s\u00fcr\u00fcnme teknikleri, el bombas\u0131 atma, yak\u0131n d\u00f6v\u00fc\u015f\u2026 \u00d6zellikle s\u00fcr\u00fcnme e\u011fitimleri dizim i\u00e7in felaketti. N\u00f6bet, askerli\u011fin en yaln\u0131z anlar\u0131yd\u0131. Gece yar\u0131s\u0131, herkes uyurken, elinde silah\u0131nla beklersin. Ne bekledi\u011fini bile bilmezsin. D\u00fc\u015fman m\u0131 gelecek? Hangi d\u00fc\u015fman? Ama beklersin i\u015fte. O sessizlikte kendimle hesapla\u015f\u0131rd\u0131m. Hayat\u0131m\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcrd\u00fcm, yapt\u0131\u011f\u0131m hatalar\u0131, ka\u00e7\u0131rd\u0131\u011f\u0131m f\u0131rsatlar\u0131\u2026<\/p>\n\n\n\n

Kura G\u00fcn\u00fc<\/h2>\n\n\n\n

\u00dc\u00e7 ayl\u0131k e\u011fitimin sonuna gelmi\u015ftik. Art\u0131k birer asker olmu\u015ftuk. Ya da \u00f6yle san\u0131yorduk. Kura g\u00fcn\u00fc geldi\u011finde, Tuzla Piyade Okulu’nun spor salonunda topland\u0131k. Y\u00fczlerce aste\u011fmen aday\u0131, kaderlerinin belirlenece\u011fi an\u0131 bekliyordu. \u00c7ekilecek k\u00fc\u00e7\u00fck ka\u011f\u0131t par\u00e7as\u0131, hayat\u0131m\u0131z\u0131n seyrini de\u011fi\u015ftirecekti.<\/p>\n\n\n\n

Bas\u0131n-Yay\u0131n<\/em> mezunu yedi ki\u015filik grubumuzun kuras\u0131 ayr\u0131yd\u0131. Torbada be\u015f OHAL b\u00f6lgesi, bir \u0130stanbul, bir Ankara g\u00f6revi vard\u0131. \u0130lk arkada\u015f\u0131m\u0131z \u00f6ne \u00e7\u0131kt\u0131. Eli titriyordu. Torbaya uzand\u0131, bir ka\u011f\u0131t \u00e7ekti. Yarbay mikrofona yakla\u015ft\u0131: “\u0130stanbul!”<\/em> Geri kalan alt\u0131 ki\u015fi zorlama g\u00fcl\u00fcmsemelerle onu kutlad\u0131k. Matematik basitti: Geriye bir Ankara kal\u0131yordu ve biz alt\u0131 ki\u015fiydik.<\/p>\n\n\n\n

\u0130kinci, \u00fc\u00e7\u00fcnc\u00fc, d\u00f6rd\u00fcnc\u00fc\u2026 Hepsi OHAL \u00e7ekti. S\u0131ra bendeydi. Torbada iki ka\u011f\u0131t kalm\u0131\u015ft\u0131. Biri Ankara, biri G\u00fcneydo\u011fu OHAL. Y\u00fczde elli ihtimal. Hayat\u0131m\u0131n en \u00f6nemli y\u00fczde ellisi.<\/p>\n\n\n\n

Elim torbaya girerken g\u00f6z\u00fcm havaland\u0131rma penceresine tak\u0131ld\u0131. Bir g\u00fcvercin konmu\u015ftu cama. Neden o an oradayd\u0131? Neden ben onu g\u00f6rd\u00fcm? \u00d6zg\u00fcrl\u00fc\u011f\u00fc m\u00fc yoksa tutsakl\u0131\u011f\u0131 m\u0131 getirecekti o g\u00fcvercin? Bunlar\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnmeye vakit yoktu. Kuray\u0131 \u00e7ektim, yarbaya uzatt\u0131m. Yarbay ka\u011f\u0131d\u0131 ald\u0131, a\u00e7t\u0131. Mikrofona yakla\u015ft\u0131:<\/p>\n\n\n\n

“Hay\u0131rl\u0131 olsun aste\u011fmen aday\u0131, OHAL, Hakkari!”<\/em><\/p>\n\n\n\n

Kelimeler kulaklar\u0131mda yank\u0131land\u0131. D\u00fcnya ba\u015f\u0131ma y\u0131k\u0131lm\u0131\u015ft\u0131. Masadan uzakla\u015f\u0131rken s\u0131radaki son arkada\u015f\u0131n y\u00fcz\u00fcndeki mutlulu\u011fu g\u00f6rd\u00fcm. Ona kalan kura Ankara’yd\u0131.<\/p>\n\n\n\n

“Aste\u011fmen aday\u0131! Sana \u00e7ekilmeni emreden oldu mu?”<\/em><\/p>\n\n\n\n

D\u00f6nd\u00fcm. Ne oluyordu?<\/p>\n\n\n\n

“\u00c7ekti\u011fin kuray\u0131 g\u00f6rmeyecek misin?” <\/em>diye ba\u011f\u0131rd\u0131.<\/p>\n\n\n\n

Tekrar masaya yakla\u015ft\u0131m. Yarbay mikrofona e\u011fildi:<\/p>\n\n\n\n

“Yanl\u0131\u015f okudum. Ankara \u00e7ektin aste\u011fmen aday\u0131! Ama komutan\u0131n\u0131n izni olmadan \u00e7ekilmen disiplinsizliktir. Gitti\u011fin yerde sana bunu \u00f6\u011fretecekler!”<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ben Ankara’ya arkamda duran Hakkari’ye gidecektik. Bir anda de\u011fi\u015fen hayatlar, ters olan umutlar, sevin\u00e7, \u00fcz\u00fcnt\u00fc… <\/p>\n\n\n\n

O anki sevincimi hissedecek halde de\u011fildim. Yan\u0131mdaki arkada\u015f\u0131m\u0131n y\u00fcz\u00fcndeki mutluluk, bir anda koca bir hayal k\u0131r\u0131kl\u0131\u011f\u0131na d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fc. Ben ise \u015fa\u015fk\u0131nl\u0131kla h\u00e2l\u00e2 masan\u0131n \u00f6n\u00fcnde dikiliyordum. Pencereye bakt\u0131m. Az \u00f6nce orada duran g\u00fcvercin kaybolmu\u015ftu.<\/p>\n\n\n\n

Ankara G\u00fcnleri<\/h2>\n\n\n\n

Ankara’ya vard\u0131\u011f\u0131mda, Hava Kuvvetleri Komutanl\u0131\u011f\u0131 Kararg\u00e2h\u0131’n\u0131n devasa binas\u0131 kar\u015f\u0131mda y\u00fckseliyordu. Buras\u0131 Tuzla’dan \u00e7ok farkl\u0131yd\u0131. Daha resmi, daha so\u011fuk ama ayn\u0131 zamanda daha “rahat” <\/em>g\u00f6r\u00fcn\u00fcyordu.<\/p>\n\n\n\n

\u0130lk g\u00fcn komutan\u0131mla tan\u0131\u015ft\u0131m. Bir yarbayd\u0131. Tuzla’da g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm komutanlardan farkl\u0131yd\u0131. Kendimi bize \u00f6\u011fretilen kurallara uygun tan\u0131tt\u0131m, o dinledi. S\u00f6z\u00fcm\u00fc kesmedi, ba\u011f\u0131rmad\u0131.<\/p>\n\n\n\n

“Burada, Merkez Daire Ba\u015fkanl\u0131\u011f\u0131’nda g\u00f6rev yapacaks\u0131n”<\/em> dedi. “Ayl\u0131k dergi \u00e7\u0131kar\u0131yoruz. Sen de bize yard\u0131mc\u0131 olacaks\u0131n.”<\/em><\/p>\n\n\n\n

Onunla her \u015feyi konu\u015furduk. Dizimi, futbol hayallerimi, muhabirlik maceralar\u0131m\u0131\u2026 Cumhuriyet’te \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131mdan ad\u0131m “kom\u00fcnist”<\/em>e \u00e7\u0131km\u0131\u015ft\u0131. Zamanla di\u011fer aste\u011fmenler de bana b\u00f6yle seslenmeye ba\u015flad\u0131.<\/p>\n\n\n\n

Tuzla’dan birlikte geldi\u011fimiz iki arkada\u015fla B\u00fckl\u00fcm Sokak’ta bir ev kiralad\u0131k. Kararg\u00e2ha y\u00fcr\u00fcme mesafesindeydi. Ak\u015famlar\u0131 \u00fcniformalar\u0131m\u0131z\u0131 \u00e7\u0131kar\u0131r, sivil k\u0131yafetlerimizi giyer, \u015fehrin kalabal\u0131k mekanlar\u0131nda dola\u015f\u0131rd\u0131k.<\/p>\n\n\n\n

O ev, Ankara’daki s\u0131\u011f\u0131na\u011f\u0131m\u0131z oldu. Orada asker de\u011fil, arkada\u015ft\u0131k. Birbirimizle dertle\u015fir, m\u00fczik dinler, \u015fark\u0131 s\u00f6yler, bazen de sessizce otururduk. Herkes kendi hik\u00e2yesini anlat\u0131rd\u0131.<\/p>\n\n\n\n

N\u00f6betimin olmad\u0131\u011f\u0131 bir hafta sonu \u0130stanbul’a gidiyordum. Bu yolculu\u011fu o kadar \u00e7ok yapm\u0131\u015ft\u0131m ki, art\u0131k otob\u00fcs \u015fof\u00f6rlerini tan\u0131yordum. Sivil hayatla ba\u011f\u0131m\u0131 koparmamak i\u00e7in can havliyle sar\u0131l\u0131rd\u0131m o k\u0131sa tatillere.<\/p>\n\n\n\n

Bolu Da\u011f\u0131’nda Bir Gece<\/h2>\n\n\n\n

1993’\u00fcn so\u011fuk bir k\u0131\u015f ak\u015fam\u0131yd\u0131. Ankara’dan \u0130stanbul’a giden otob\u00fcste, yan\u0131mdaki yolcu arka koltukta oturan arkada\u015f\u0131yla yer de\u011fi\u015ftirmek istedi. Kabul ettim. En arka s\u0131raya ge\u00e7tim. Bu basit karar, hayat\u0131m\u0131 kurtaracakt\u0131.<\/p>\n\n\n\n

Bolu Da\u011f\u0131’na yakla\u015f\u0131rken korkun\u00e7 bir patlama oldu. Bagajda bomba patlam\u0131\u015ft\u0131. PKK’n\u0131n sivil hedeflere y\u00f6nelik sald\u0131r\u0131lar\u0131ndan biri. 1993’\u00fcn karanl\u0131k g\u00fcnleri\u2026 Duman, barut kokusu, \u00e7\u0131\u011fl\u0131klar\u2026 Par\u00e7a tesirli bomba, bagaj\u0131n tam \u00fcst\u00fcndeki eski koltu\u011fumun alt\u0131nda patlam\u0131\u015ft\u0131. Yer de\u011fi\u015ftirmemi\u015f olsayd\u0131m, a\u011f\u0131r yaral\u0131lar aras\u0131nda olacakt\u0131m. Benimle yer de\u011fi\u015ftiren adam ve arkada\u015f\u0131 kan i\u00e7indeydiler.<\/p>\n\n\n\n

O gece d\u00f6rt otob\u00fcse yerle\u015ftirilen bombalardan biri bizimkine denk d\u00fc\u015fm\u00fc\u015ft\u00fc. \u00dc\u00e7 ki\u015fi hayat\u0131n\u0131 kaybetmi\u015f, onlarca ki\u015fi yaralanm\u0131\u015ft\u0131. Ben ise bir \u00e7izik bile almam\u0131\u015ft\u0131m. Tesad\u00fcf m\u00fc, kader mi? Bilmiyorum ama o gece \u00f6l\u00fcm\u00fcn so\u011fuk nefesini ensemde hissettim.<\/p>\n\n\n\n

Sabaha kar\u015f\u0131 \u0130stanbul’a vard\u0131\u011f\u0131m\u0131zda, \u015fehir ba\u015fka bir gezegenmi\u015f\u00e7esine huzurlu g\u00f6r\u00fcn\u00fcyordu. Kimse birka\u00e7 saat \u00f6nce ya\u015fad\u0131klar\u0131m\u0131z\u0131 bilmiyordu. Hayat devam ediyordu sanki hi\u00e7bir \u015fey olmam\u0131\u015f gibi.<\/p>\n\n\n\n

Sonu Gelmeyen Askerlik<\/h2>\n\n\n\n
\"terhisler
7 Ocak 1994’te gazete man\u015fetleri haberi b\u00f6yle duyuruyordu…<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Askerli\u011fimin bitimine iki ay kalm\u0131\u015ft\u0131. \u0130stanbul’da, Rumelihisar\u0131’nda arkada\u015flarla oturuyorduk. Kar\u015f\u0131mdaki masada biri gazete okuyordu. Man\u015feti g\u00f6rd\u00fcm: “Askeri Terhis Donduruldu”<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"terhisler
Hayatlar\u0131m\u0131z\u0131 alt\u00fcst eden Cumhuriyet man\u015feti…<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

\u0130lk ba\u015fta \u00fczerime almad\u0131m. Sonra anlad\u0131m. Bu beni ilgilendiriyordu. Beni ve binlerce askeri\u2026<\/p>\n\n\n\n

Gazeteyi ald\u0131m. Okudum. Tekrar okudum. PKK ile m\u00fccadele nedeniyle terhisler 5 ay ertelenmi\u015fti. 150 g\u00fcn daha\u2026<\/p>\n\n\n\n

Te\u011fmen r\u00fctbesiyle eve d\u00f6nd\u00fc\u011f\u00fcmde, elimdeki plakete bakt\u0131m: “Ola\u011fan\u00fcst\u00fc \u015fartlarda g\u00f6sterdi\u011finiz \u00f6zveri ve sadakat i\u00e7in\u2026”<\/em> T\u00fcrk Silahl\u0131 Kuvvetleri’nin te\u015fekk\u00fcr\u00fcyd\u00fc bu. Neyi ba\u015farm\u0131\u015ft\u0131m? Hayatta kalmay\u0131 m\u0131? Dayanmay\u0131 m\u0131? \u0130nsan kalmay\u0131 m\u0131?<\/p>\n\n\n\n

Eve Giden Yabanc\u0131<\/h2>\n\n\n\n

31 A\u011fustos 1994’te terhis oldu\u011fumda, sokaklar hem tan\u0131d\u0131k hem de yabanc\u0131yd\u0131. On yedi ay boyunca i\u00e7imde biriktirdi\u011fim sivil hayat \u00f6zlemi, ger\u00e7ekle y\u00fczle\u015fince tuhaf bir hayal k\u0131r\u0131kl\u0131\u011f\u0131na d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fc. Her g\u00fcn giydi\u011fim \u00fcniforma, derimim bir par\u00e7as\u0131 gibiydi.<\/p>\n\n\n\n

B\u00fckl\u00fcm Sokak’taki arkada\u015flarla son gecemizi ge\u00e7irdik. Birbirimize sar\u0131ld\u0131k. “G\u00f6r\u00fc\u015f\u00fcr\u00fcz”<\/em> dedik ama biliyorduk ki bir daha eskisi gibi olmayacakt\u0131.<\/p>\n\n\n\n

O sabah son kez \u00fcniformam\u0131 giydim. Aynaya bakt\u0131m. 17 ay \u00f6nce Tuzla’n\u0131n kap\u0131s\u0131ndan giren ki\u015fi yoktu kar\u015f\u0131mda. Ba\u015fka birisi vard\u0131.<\/p>\n\n\n\n

Sivil hayata d\u00f6n\u00fc\u015f kolay olmad\u0131. \u0130lk gece uyuyamad\u0131m. \u00c7ok sessizdi. Kimsenin horlamas\u0131, \u00f6ks\u00fcrmesi, say\u0131klamas\u0131 yoktu.<\/p>\n\n\n\n

Arkada\u015flar\u0131m “De\u011fi\u015fmi\u015fsin”<\/em> diyordu. Evet, de\u011fi\u015fmi\u015ftim. Ne tam sivildim, ne tam asker. Arada kalm\u0131\u015ft\u0131m. Sivil hayat \u00e7ok rahat g\u00f6r\u00fcn\u00fcyordu ama ayn\u0131 zamanda anlams\u0131z da\u2026<\/p>\n\n\n\n

Zaman\u0131n \u00f6tesinde, i\u00e7imde h\u00e2l\u00e2 yank\u0131lanan bir d\u00f6nemdir askerlik. O 17 ay, sivil hayatta bir asker, askerlikte ise bir sivil gibi hissetti\u011fim garip bir araf gibiydi. Ac\u0131 veren an\u0131lar yumu\u015fuyor, komik olanlar daha da ne\u015feli bir hal al\u0131yor. Haf\u0131za, ac\u0131y\u0131 unutturma ve g\u00fczellikleri cilalama konusunda ger\u00e7ekten usta.<\/p>\n\n\n\n

Dizimdeki a\u011fr\u0131 her zonklad\u0131\u011f\u0131nda Tuzla’daki o ilk g\u00fcnleri hat\u0131rlar\u0131m. S\u00fcr\u00fcnme e\u011fitimlerini, bitmek bilmeyen e\u011fitimleri ve n\u00f6betleri\u2026 Kendi kendime g\u00fcl\u00fcmserim. Kurada kaderimin belirlendi\u011fi ya da belirsizli\u011fin ilk i\u015fareti olan o an\u0131, pencerede belirip kaybolan o g\u00fcvercinin anlam\u0131n\u0131 h\u00e2l\u00e2 \u00e7\u00f6zemedim.<\/p>\n\n\n\n

1990’lar\u0131n kasvetli atmosferinde, ter\u00f6r\u00fcn g\u00f6lgesinde ve askeri disiplinin \u00e7elik \u00e7emberinde ge\u00e7en aylar, hayat\u0131m\u0131n seyrini de\u011fi\u015ftiren bir d\u00f6n\u00fcm noktas\u0131 oldu. Tuzla’n\u0131n ko\u011fu\u015flar\u0131ndan Ankara’n\u0131n koridorlar\u0131na, oradan da Bolu Da\u011f\u0131’n\u0131n yama\u00e7lar\u0131na uzanan bu yolculuk ruhuma derin izler b\u0131rakt\u0131.<\/p>\n\n\n\n

En \u00e7arp\u0131c\u0131 ger\u00e7ek, b\u00fcy\u00fck resmin \u00f6n\u00fcnde insan iradesinin ne kadar k\u00fc\u00e7\u00fck oldu\u011fuydu. \u00c7ekilen bir kura, bir yolcunun masum yer de\u011fi\u015fikli\u011fi talebi veya “terhisler ertelendi<\/em>” man\u015feti\u2026 Her biri, kaderin g\u00f6r\u00fcnmez elinin ne kadar g\u00fc\u00e7l\u00fc oldu\u011funu ve insan\u0131n bu oyun kar\u015f\u0131s\u0131ndaki \u00e7aresizli\u011fini g\u00f6steriyordu.<\/p>\n\n\n\n

Zorlu s\u0131navlar, hayat\u0131m\u0131n en de\u011ferli \u00f6\u011fretmenleri oldu. Dostlu\u011fun ger\u00e7ek anlam\u0131n\u0131, dayan\u0131\u015fman\u0131n g\u00fcc\u00fcn\u00fc ve sabr\u0131n s\u0131n\u0131rlar\u0131n\u0131 ke\u015ffettim. Omuz omuza durman\u0131n, umudu kaybetmemenin ne demek oldu\u011funu \u00f6\u011frendim. O d\u00f6nemde g\u00f6sterdi\u011fim diren\u00e7 bug\u00fcnk\u00fc kimli\u011fimin temelini olu\u015fturdu.<\/p>\n\n\n\n

Aradan ge\u00e7en y\u0131llara ra\u011fmen ne pi\u015fmanl\u0131k ne de \u00f6fke hissediyorum. Aksine, her deneyimin bug\u00fcnk\u00fc beni \u015fekillendiren birer yap\u0131 ta\u015f\u0131 oldu\u011funa inan\u0131yorum. Bu yolculuk, belirsizli\u011fin asl\u0131nda bir nimet oldu\u011funu \u00f6\u011fretti. \u00c7\u00fcnk\u00fc bilinmezlikle y\u00fczle\u015fti\u011fimizde ger\u00e7ek potansiyelimizi ve karakterimizi ke\u015ffedebiliyoruz.<\/p>\n\n\n\n

O g\u00fcnlerin \u00f6\u011frettikleriyle, yar\u0131n\u0131n belirsizliklerine daha haz\u0131r, biraz g\u00fc\u00e7l\u00fc ve sanki bilge bir \u015fekilde ad\u0131m at\u0131yorum. <\/p>\n\n\n\n

Hayat sadece ya\u015fanan de\u011fil, ayn\u0131 zamanda anlamland\u0131r\u0131lan bir deneyim\u2026<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Askerlik, toplumlar\u0131n kolektif haf\u0131zas\u0131nda hem gurur hem de zorlukla an\u0131lan bir s\u00fcre\u00e7tir. Yaln\u0131zca vatan borcunu yerine getirmekten ibaret de\u011fildir; ki\u015fisel s\u0131n\u0131rlar\u0131n zorland\u0131\u011f\u0131, kimli\u011fin yeniden \u015fekillendi\u011fi ve aidiyet duygusunun test edildi\u011fi bir d\u00f6nemdir.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":101110,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[47,48,49],"class_list":["post-80","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-notlar","tag-anilar","tag-askerlik","tag-tuzla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/80","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=80"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/80\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/media\/101110"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=80"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=80"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.remgo.com\/11\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=80"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}