Eve yaklaşırken buruktuk. Bu kez Bıcır’ın olmadığı bir kapıyı açacaktık. İçeri girdiğimizde koşarak yanımıza gelmeyecekti. Ayaklarımıza dolanmayacak, bizi yemek kaplarının olduğu yere götürmeyecekti. Bizi bekleyen Bıcır’la bir daha hiç karşılaşamayacaktık.

11 yıldır yanımızdan ayrılmadığımız kedimizle 16 Aralık 2011 günü vedalaştık. Onu bir anlamda California’nın güneşli günlerine uğurladık. O günden sonra hayatımızın geri kalan yolculuklarına onsuz devam edeceğiz.

Bıcır’sız bir eve adım attığımızda neler hissedebileceğimizi düşünerek apartmanın kapısından içeri girdik. Her zaman yaptığım gibi kapıyı açmadan önce posta kutusuna yöneldim. Bir tomar zarf, fatura ve gazeteyi alıp yukarı çıktık. Mektuplardan biri diğerlerinden farklıydı. Zürih Üniversitesi Veteriner Hastanesi’nden geliyordu. İçinde kalınca birşey olduğunu farkettim. Zarfı açtığımda daire şeklinde bir alçı plaket ve bir not çıktı içinden. Plaketin üstünde kedimiz Bıcır’ın resmi adı ‘PRINCESS’ yazılıydı. (Yurtdışı kayıtlarda yetkililere ‘Bıcır’ı söyletmek zor olduğundan adını ‘Princess’ olarak kaydettirmiştik.) Plaketin ortasında Bıcır’ın iki patisinin kabartması vardı. Hiç beklemediğimiz bir anda kedimiz bizi bir kez daha evin kapısında karşılamıştı. Patileriyle bize bir kez daha merhaba dedi. Bu sürprizi hiç beklemiyorduk. Bir anda onun el izleriyle karşılaşmak anlatılmaz bir duyguydu. Onu tedavi eden veterinerin bu anlamlı hediyesini uzun süre elimizden bırakamadık.

Zarfın içinde bir de kart vardı. Kartın kapağında karakalemle çizilmiş bir kedi resmi bulunuyordu. Sağ patisi ilerde, kuyruğu havada birazdan uzaklaşacakmış gibi görünen kedi, uzağa, ufuk çizgisine bakıyor, yere düşen gölgesi bize yakınlaşırken sanki kayboluyordu. Bu resimin hemen yanında da Rose Auslander’ın Almanca (*) dizeleri yer alıyordu:

Dünyaya gelmeden önce
bir kelebektim, bir ağaç,
belki bir yıldız…
bunu unuttum
fakat şimdi öyle olduğumu ve öyle kalacağımı biliyorum
sonsuzluktan yansıyan anlar

Kartın iç sayfasında Bıcır’ı tedavi eden veterinerlerin yazdığı üç paragraflık teselli mesajı, yan sayfada da hepsinin ayrı ayrı imzası bulunuyordu.

Bıcır’sız bir hayata kendimizi hazırlamaya çalışırken bir anda onun el izlerine dokunabilmek bizi sevinçle hüzün arasında bir yolculuğa çıkardı.

Bıcır’a 16 Aralık’ta veda ettik. Uzun süre onu yaşatmaya çalışmıştık. 5 ay önce veterinere götürdüğümüzde durumu iyi değildi. Kontrollerden sonra veteriner durumu bütün detaylarıyla bize anlattı. Karar verme zamanımızın geldiğini söyledi. Bıcır’ı o gün orada bırakmamızın uygun olacağını, yaşama ihtimalinin olmadığını, en fazla on günlük ömrünün kaldığını ve uyutulması gerektiğini uygun bir dille açıkladı. Bunları anlatırken onun da gözleri dolmuştu. Bıcır’ın hikayesini, dünyanın bir ucunda başlayan yaşamının tesadüfler sonucu nasıl bu odada kesitiğini biliyordu. Onu her seferinde kontrol eden bu görevli bize yolun sonuna geldiğimizi anlatırken sesi titriyordu. O gün, o odadan Bıcır’la birlikte çıktık. Onu uyutmaya hazır değildik. Bu kararı en azından o gün vermek istemedik. Bize söylenen bütün gerçeklere karşın onun yaşamaya devam edeceğini umduk. Bir başka deyişle mucize bekledik.

Son kontrolünün üstünden beş ay geçmişti. En az on gün ömrü kaldığı söylenen kedimiz herşeye inat beş ay daha bizimle birikte oldu. Ne o, ne de biz ayrılığa hazır değildik ve kararı her seferinde erteledik. 2011 yılı bitmek üzereydi. Ne Bıcır bizden, ne de biz ondan kopabiliyorduk. Durumu aralık ayından itibaren kötüleşti. Beklediğimiz mucizenin gerçekleşmeyeceğinin sinyalleri geldi. Kısa bir süre sonra o zor kararı vermemiz gerektiğini anlamıştık. Artık tek isteğimiz en azından 2011’e beraber veda etmekti. Uzatmalar sanki bitmişti ama oyunu bitirmemek için elimizden geleni yapmaya çalışıyorduk. Başaramadık.

14 Aralık’ta Bıcır yemeyi kesti. O güne kadar en sevdiği mamalarını zorla da olsa elimizden yiyebiliyordu. Artık veterinerden aldığımız ilaçların da etkisi kalmamıştı. O gün bizle de ilişkisini tamamen kesti. Evin içinde onu göremedik. En gizli köşelerde saklanıyor, yanımıza çağırdığımızda duymamazlıktan geliyordu. Ona yaklaştığımızda hiçbir tepki vermeden uyumaya devam ediyordu. Ertesi gün nefes almakta zorlandığını farkettik. Yemeğine, mamalarına ve suyuna o gün hiç dokunmadı. Gözlerini açacak hali kalmamıştı. Artık zor kararı verme zamanı gelmişti. Her seferinde ertelediğimiz, aramamak için umutla beklediğimiz veterineri aradık. Ertesi gün (16 Aralık) saat 15:00’te bizi bekliyordu.

Son gün her anımızı onunla birlikte geçirmeye çalıştık. Onu kucağımızdan bırakmadık. Bıraksak da uzaklaşacak hali kalmamıştı. Aramıza girip kendine bir yer açmaya, orada uzanıp uyumaya bayılırdı. Son gününde onu aramızdan ayırmadık. Uzun uzun hiç ses çıkarmadan onu izledik. 11 yıl önce olduğu gibi onu bu son gününde de avuçlarımızın içinden hiç ayırmadık.

Sabahın ilk ışıklarıyla uyandığımda Bıcır ortalıkta yoktu. Kendisine seçtiği evin en gizli köşesinde uyuyordu. O sabah su içmedi, yemeğine hiç dokunmadı. Bir ara saklandığı köşeden çıkıp evin içinde kısa bir yürüyüş yaptı. Hiç hali yoktu. Önce birkaç adım atıp dinlendi. Derin bir nefes aldıktan sonra bir hamle daha yapıp kapının önüne gitti. Başını kapıya çevirdi, sırtını bize dönüp oraya uzandı. Hiç oturmadığı bir alandı burası. Genelde dışardan gelirken bizi karşılamak için dururdu burada ama biz içerdeyken burada oturduğunu, hele başını kapıya döndürüp bize sırtını çevirdiğini hatırlamıyorum. Birkaç saat sonra bu kapıdan bir daha dönmemek üzere çıkacağını tahmin mi etmişti? Kedilerin insan hareketlerini önceden hissetme yeteneği olduğunu bir yerlerde okumuştum. O an Bıcır’ın herşeyi farkettiğine inandım.

Onu çantasına koyarken hiç tepki göstermedi. Oysa bu siyah çantanın içine girmemek için her seferinde ne büyük mücadeleler verirdi. Çantanın kapısını kapatırken sadece bir kez miyavladığını duyduk.

16 Aralık 2011 günü Zürih’te dondurucu bir ayaz vardı. Biz Zürih Üniversitesi’nin Veteriner Bölümü’ne doğru yürürken gökyüzü kararmıştı. Bulutlar tepemizde hızla hareket ediyordu. Adım atmayı zorlaştıran rüzgar etkisini arttırıyordu. Hastanenin kapısından içeri kendimizi zor attık. Salonda birkaç kişi daha vardı. Kapıyı açtığımızda danışmadaki görevlilerle birlikte salonda bekleyenlerin bakışları önce bize sonra elimizde taşıdığımız çantaya yöneldi. Bıcır’ın veterinerine haber verildi. Birkaç dakika sonra bizi oturduğumuz salonda karşılamaya geldi. Merhabalaştık ama hiç konuşmadık. Geniş bir salonun ucundaki kapılardan birine doğru yöneldik.

Bıcır’la vedalaşma zamanı gelmişti. Uzun süre ertelemeye çalıştığımız o anı yaşıyorduk. Yıllardır yanımızdan ayırmadığımız dostumuzu son kez görüyorduk. Biz Bıcır’la son anlarımızı yaşarken veteriner dışarda beklemek üzere odadan ayrıldı.

Bıcır’la konuştuk. Bir elimle onu okşarken diğer elimle sol patisini avucuma yerleştirdim. Birazdan hiç acı çekmeden uyuyacağını, uyandığında onu bulduğumuz okyanus kenarındaki sahilde olacağını, gözlerini açtığı güneşli California günlerine döneceğini fısıldadım. Onunla geçirdiğimiz son dakikalarda iki patisini masanın ucuna uzatıp sessizce bizi dinledi. Hiç hareket etmedi. Başımı alnından çekip patilerini avucumun içinden bıraktığımda hala hareketsizdi. Onu son bir kez daha öptüm ve dışarda bekleyen veterineri çağırdım.

Binadan ayrılırken elimdeki çantanın içi boştu. Geniş salondan kapıya uzanan koridor sanki her adımda biraz daha uzuyordu. Dışarı çıktığımza şiddetli bir rüzgar yüzümüze çarptı. Yağmur atıştırmaya başlamıştı. Hava kararmış, kararan bulutlar sanki biraz daha alçalmıştı. Hastaneden uzaklaşırken başımızı çevirip binaya bir kez daha baktık. Burayı son kez göreceğimi biliyordum. Yolumun bu bölgeye bir daha düşmeyeceğini bildiğim gibi…

Soğuk ve fırtınalı bir akşam saatinde bu ıssız caddede elimiz boş eve döndüğümüz o an onun da bir başka yolculuğa çıktığına emindim. Eve girdiğimizde onun yokluğunu fazlasıyla hissettik. Odalar, koridor, balkon bomboştu. Kapıyı her açtığımzda bizi karşılayan, ayaklarımıza dolanan dostumuz bize artık hoşgeldin demeyecekti. Mutfağa her adımımda evin bir köşesinden belirip yemek kabına doğru koşmayacak, yolumu kesip beni ödüllerinin olduğu alana yönlendirmeyecek, sabahın köründe ıslak burnuyla bizi uyandırmayacaktı.

Biz Bıcır’ı çok sevdik. Onunla uzun yıllarımızı keyifle geçirdik. Sevinçlerimizde, hüzünlerimizde, hayatımıza yön verdiğimiz her değişiklikte yanımızdaydı. 11 yıl önce kalbimize yerleştirdiğimiz sevgisini oradan hiç çıkartmamıştık. Bundan sonra da çıkartmayacağız. Yolculuğumuz onsuz sürecek ama onu hiç unutmayacağız.

Tıpkı diğer gidenler gibi onunla da bir gün bir yerlerde yolumuzun kesişeceğini biliyorum.

(*) Karttaki Almanca şiir:

War ich ein Falter
vor meiner Geburt
ein Baum oder
ein Stern

Ich habe es vergessen

Aber ich weis
das ich war
und sein werde

Augenblicke
aus Ewigkeit

Şiirin İngilizcesi

I was a butterfly
before my birth
a tree or
a star

I’ve forgotten it

But I know
I was
and will be

moments
from eternity
Rose Auslander

Fotoğraflarla

*********************

Bıcır Video Görüntüleri

*********************

The winds that sometimes take something we love, are the same that bring us something we learn to love. Therefore we should not cry about something that was taken from us, but, yes, love what we have been given. Because what is really ours is never gone forever…

*********************

11 yıllık dostluğun adı: Bıcır

Nehir kenarında yürürken ilginç manzaralar vardı. Kuğulara ilk kez bu kadar yaklaştım. Neredeyse nehir seviyesine indim, karşılıklı uzun uzun bakıştık ve geriye birkaç ilginç fotoğraf kaldı.

[button_round color="blue" url="http://photo.remgo.com/lindau/"] Fotograflar [/button_round]

View Larger Map

17 kilometrelik yürüyüşün fotoğrafları rotası

View Larger Map

Bıcır’ı gören, tanıyan bilir. Kendi cinslerine göre irice bir kedidir. Yemeği çok sever. Kabına konan yemeği bitirmeden dönmez. Cüssesi, yürüyüşü, tavırlarıyla kendini kedi değil minyatür bir kaplan sanır. Yanına kimseyi yakaştırmaz. Ona dokunup hasar almayan kişi neredeyse yok gibidir. Görüntüsüyle korkutmayı becerebilen bir kediden geriye halsiz, zorla yürüyebilen, yemeğini bile yiyemeyen bir kedi kaldı. Son bir haftadır bütün alışkanlıklarını yitirmeye başladı. 11 yılımızı birlikte geçirdiğimiz Bıcır’la artık yolun sonuna yaklaşıyoruz sanki. Şu anda ona verdiğim ödülünü almadı. Oysa en çok sevdiği şeydi bu çubuklar. Bir anda hepsini birden yemek için elime saldırır çoğu zaman parmaklarımı bu çubukların devamı olarak görüp yemeye çalışırdı. Az önce yanıma geldi, çubuğunu kokladı ve geri dönüp koltuğa doğru yürüdü. Şimdi uyuyor ve ben bu satırları onun tam karşısında yazıyorum. Bir yandan da fotoğraflarına bakıyorum. Eski fotoğrafları beni 11 yıl öncesine götürüyor. Güneşli bir California sabahına…

Onu bulduğumuzda henüz gözlerini yeni yeni açabiliyordu. Long Beach’in okyanusa bakan bir bölgesinde, marinanın hemen yanındaki kayalıklarda karşımıza çıktı. Sahilde yürüyorduk. Havanın güneşli olduğunu hatırlıyorum. Okyanusa bakan kayalıklar arasından sesini duyduk. Durmadan miyavlayan kedi yavrusunu bulmak için sesin geldiği kayanın altına eğildiğimizde minik kediyi gördük. Oraya nasıl gelmişti, karnı açmıydı, bilmiyorduk ama tahmin ettiğimiz birşey vardı. Saklandığı oyuktan çıktığında kayalıklardan denize yuvarlanma ihtimali çok yüksekti. Etrafta annesi yoktu, ondan başka yavru da bulunmuyordu… 11 yıl önce güneşli bir okyanus sabahında avucumuza aldığımızda bugünlere dek sürcek bir sevginin başladığının farkında değildik. Eve getirdiğimizde miyavlaması durmuştu. Önüne bir kap su biraz süt koyduk. Sütü tercih etti. Onun için ilk alışverişimizi aynı gün yaptık. Önce yiyeceklerini sonra kaplarını aldık. Avucumuzun içinde beslemeye başladık. Gözlerini açıp odayı keşfe çıktığında bizleri gördü. Long Beach’te başlayan bu karşılaşmadan sonra onu yanımızdan hiç ayırmadık.

Yürümeye başladığı andan itibaren hareketini, avcılığını, iştahını hiç kaybetmedi. Evin altını üstüne getirirken bize karşı mesafesini de uzun süre korudu. Veterinere ilk götürdüğümüzde onun vahşi tavrı dikkatimizi çekmişti. Bizden başka kimsenin kendisine dokunmasına izin vermiyordu. Henüz 6 aylıkken kendisini kontrol edebilmek için iki klinik görevlisi aynı anda onu etkisiz hale getirdikten sonra veteriner aşısını yapabildi. Sakinleşmesi uzun sürdü. Bu tavrı her veteriner ziyaretinde artarak devam edecekti. Onu kontrol edecek klinik görevlileri Bıcır’ı tedavi etmeden önce sakinleştirmesi gerekiyordu. Bunu için de ekstra ücret talep etmeye başladılar. Etrafımızda Pitbull’dan Alaska kurduna yılana kadar çeşit çeşit hayvan varken bizim ‘sevimli’ kedimiz bir anda hepsinden daha tehlikeli bir ortam yaratabiliyordu.

Veteriner adını sorduğunda Bıcır demiştik. Anlamadı. Ne anlama geldiğini açıklamaya çalıştığımızda güldü. Bize bıcır bıcır haliyle sevimli gelen kedimizin atalarının en son evcilleşen çöl kedisilerinden olduğunu orada öğrendik.

Henüz 3 aylıkken onu uzun bir yolculuğa çıkardık. Atalarının yaşadığı topraklara doğru bir yolculuktu bu. Arabada sakindi. Mojave Çölü’ne oradan Arizona’nın ortalarına, Grand Canyon’a kadar uzandık. Seyahatimiz birkaç gün sürdü. Birlikte unutamayacağımız ilk gezimizdi bu. O günlerde Bıcır’ın da bizim de birkaç yıl sonra dünyanın başka bir köşesine uzun bir yolculuğa çıkacağımızdan haberimiz yoktu.

Onu bulduğumuz Long Beach’te 8 yıl geçirdik. Üç ev değiştirdik. Kedilere hiç ısınamadı. İnsanları yanına yaklaştırmıyordu. Bizim dışımızda kimse ona dokunamıyordu. Dışarıyı sevmiyordu. Zaman zaman onu bulduğumuz kayalıklara, okyanus kenarına, parklara götürmeye çalıştık. Diğer kedileri gösterdiğimizde kucağımızdan hiç inmedi. Yere bıraktığımızda hemen üstümüze sıçrayıp kafasını kollarımızın arasına sokmaya çalışıyordu. Ev kedisiydi. Onu bir daha sokağa hiç çıkarmadık. O da zaten evden ayrılmak istemiyordu. Arada bir kapıyı açtığımızda koridorda tur atıyor, kapıları kokluyor ayak sesi duyduğunda telaşla eve geri dönüyordu. Evin her köşesini dilediği gibi kullanıyordu. En sevdiği yerlerden biri ocağın üstüydü. Yemek yapmadan geçen günlerin sorumluluğunu kendisine yüklüyorduk. Aslında dışarda yememizin de bir anlamda bahanesiydi onun ocak sevgisi. Musluğu da çok seviyordu, dolayısıyla suyu da. Her ay düzenli yıkanır ama kurulanmaktan nefret ederdi. Güneşli bir köşeye çekilip saatlece kendi kendini kurulardı. California’nın güneşini bizden çok seviyordu Bıcır.

Yılda bir kez muaynesi vardı ve her seferinde olaylar yaşanıyordu. Veteriner Bıcır’ın vahşi tavırlarına alışmıştı ama Bıcır onlara hiç alışamadı. Resmi kayıtlarda adı Princess olarak geçiyordu. İsmi her seferinde veteriner görevlileriyle aramızda ilginç diyaloglara gülüşmelere neden oluyordu. Adı Prenses olan vahşi bir kedinin ortalığı birbirine kattığı veteriner ziyaretlerinden en az onun kadar bizler de nefret ediyorduk. Ama düzenli kontrollerinin yapılması gerekiyordu.

2008’in sonbaharı yaklaşırken Türkiye’ye geri dönüş işlemlerimiz başlamıştı. Hiçbir şeyi onun bu yolculuğu nasıl yapacağını düşündüğümüz kadar düşünmüyorduk o günlerde. Ya bu yolculuğa bünyesi dayanmazsa, 20 saate yaklaşan yolculuğunu ya bitiremezse diye durmadan düşünüyorduk. Veteriner’i Bıcır’ın güçlü bir kedi olduğunu ve bu yolculuğu problemsiz tamamlayabileceğini söylediğinde içimiz az da olsa rahatladı. Çünkü onu geride bırakmak istemiyorduk. Yıllar önce onu bulduğumuz kayalığın önünde onu bırakıp hayatımıza devam etmemiz mümkün değildi. Bizden başka kimseyle beraber olamayacağını biliyorduk. Sokakta da yaşayamazdı. Kaldırımlar ona göre değildi. Bir hayvan evine bırakmamız da sözkonusu olamazdı çünkü Bıcır’ı bakmaya aday hiçkimseyi gözümüzde canlandıramıyorduk. Kararımızı verdik. Ne olursa olsun Bıcır da bizimle birlikte Türkiye’ye gidecekti. Onu yanımızdan ayırmayacaktık. Gerekli işlemleri yaptık. Onun resmi kayıtlarıyla birlikte veteriner iznini alıp havaalanına doğru yola çıktık. Uzun yıllar yaşadığımız mahallemize son bir kez daha birlikte bakıp yola koyulduk. Önce 5 saatlik New York’a oradan da 10 saatlik İstanbul yolculuğuna hep beraber çıktık. Zor bir yolculuktu en zor bölümü ise havaalanlarında güvenlik kontrolünden gecerken yaşandı. Kontrollerde Bıcır’ı çantasından çıkartıp güvenlik kapısından kucağımızda geçirmemiz gerekiyordu. Etraftaki karmaşa, gürültü ve insan kalabalığı arasında Bıcır’ı etkisiz hale getirip röntgen kapılarından geçirmek kolay olmadı. Bu işlemler sırasında pasaport ve paraların olduğu çantları unuttuğumuz oldu. Güvenlik görevlilerinin Bıcır’ın yüz ifadesi karşısında yaşadıkları şaşkınlıklara tanık olduk. Onu sevmeye yaklaşan görevlilerin pençe darbelerinden etkilenmemeleri için çok uğraştık. Sonunda Bıcır’ı Türkiye’ye getirmeyi başardık.

Yeni evine uyum sağlaması kolay olmadı. O da bizim gibi yeni ortama alışmaya çalışıyordu. Bir süre sonra bunu başardı. Yeni mekanında onu en heyecanlandıran köşe mutfaktaki pencerenin önüydü. Pencereye gelen güvercinleri seyretmeye bayılıyordu. Onları yakalamak için yaptığı hamleler her seferinde camda son buluyordu. Bir süre sonra güvercinler de bu saldırgan kedinin cam engelini aşamayacağını farkettiler. Bıcır’ın hamlelerine karşı kanatlarını bile kıpırdatmadan camın diğer tarafından içeriyi izlemeye koyuldular.

Bıcır Türkiye’deki evine uyum sağlamıştı. Her köşeyi benimsemiş, evi onunla paylaşan bizlerin de onunla aynı ortamda yaşamasına sanki izin vermiş gibiydi. Bu rahatlık birkaç ay sürebildi. İsviçre’ye taşınma hazırlıkları yaparken etraftaki kutulardan rahatsız olan Bıcır, birşeyler olacağını anlamış gibiydi. Onu yeni adresimize birlikte götürmek için yüne hazırlıklara başladık. Bu seferki işlemler kolay olmadı. Önce tam bir sağlık raporu aldık, onu İsviçreye götürebilmemiz için gerekli olan microchipi vucuduna yerleştirdik. Bütün kontroller yapıldıktan sonra 3 aylık sürenin geçmesini beraber bekledik. Onu yanımızda götürebilmek için bütün planlarımızı yeniden gözden geçirdik. Herşey hazır olup yeni evimizi bulduğumuzda Bıcır’ı da alıp Zürih’e taşındık. Bu onun son yolculuğuydu. 9 yaşını geride bırakmıştı. Zürih’teki yeni evine ısınması biraz zaman aldı. Ama alıştıktan sonra da evin en çok keyfini çıkaran o oldu.

2010 yılının ilk günlerinde uzun bir tatil dönüşü Bıcır’la oynarken karnındaki şişliği farkettik. Hemen veterinere götürdük. Bıcır’ın en çok nefret ettiği işlemi yeniden yapıyorduk. Görevliler kafesinin kapısını açmaya cesaret edemedi. Her zamanki gibi çok vahşiydi. Kimseyi yanına yaklaştırmıyordu. Sonunda bayıltmaya karar verdiler. Rontgenleri çekildi. Biopsi yapıldı, kan tahlilleri kontrol edildi ama karnındaki şişliğin ne olduğunu anlayamadılar. Kanserden korkuyorduk ama İsviçre’nin en önemli hayvan hastanesinin veterinerleri Bıcır’daki problemin teşhisini koyamadı. Bıcır’ın bu muayeneden çıkıp ayılması yine her zamanki gibi zor oldu. Ayıldıktan sonra normal hareketlerine devam etti. Aradan aylar geçti. karnındaki şişliğin büyüdüğünü farkediyorduk. Bıcır’ı tekrar veterinere götürüp bayıltmalarına karnını açıp bakmalarına izin vermek kolay değildi. Artık yaşlanmıştı. Bayıldıktan sonra ayılması sırasında çok zorlanmıştı. Bir kez daha bayılması halinde ayılamama ihtimali vardı. Bunu Bıcır’ı yakından tanıyan Türkiye’deki veterineri de söylemişti. “Kalan süreyi huzur içinde evinde geçirmesi onun için iyi olur” diyordu. Biz de aynı görüşteydik. Böyle durumlarda 3 aylık bir süreden sözediliyordu. Bıcır’ın eski veterineri “Bir veteriner olarak ameliyat edilmesini tavsiye ederim. Ancak ameliyatın sonu her zaman başarılı olmayabilir. Ama bir kedi sever olarak kendimi sizin yerinize koyduğumda Bıcır’ın kalan süreyi evde huzur içinde geçirmesini isterdim” diyordu.

Bu olayın üstünden 1.5 yıl geçti. Bıcır karnındaki kitleyle 1.5 yıl yaşamayı başardı. Bu süre içinde hiçbir sorunla karşılaşmadık. Günlük faaliyetlerini eksiksiz yerine getiriyordu. Bir hafta öncesine kadar herşey normal görünüyordu, ya da biz öyle sanıyorduk.

Geçenlerde en çok sevdiği şeylerden biri olan sabah gürültülerini, bizi uyandırma çabalarını yapmadığını farkettik. Kucağımıza alıp evin içinde tur attığımızda hareketsiz tavrı normal değildi. Mamasını yemiyor, bize yaklaşmıyordu. Mutfağa gittiğimizde mutlaka ayak altında olan bıcır artık bizi yattığı koltuktan seyrediyordu.

Artık en sevdiği yemekleri zorla yedirebiliyoruz. Suyuyla bile oynayamıyor artık. Bütün gün uyuyor. Uyumadığı anlarda da koltuğundan ayrılmıyor. Eskisi gibi yanımıza gelmiyor, ayaklarımızın altında dolaşmıyor. Yolumuzu kesip bizi mutfağa çekmeye hiç çalışmıyor.

Bıcır son günlerini mi yaşıyor? Bu soru birkaç gündür kafamızı kurcalıyor. Zorunlu olarak onu bir kez daha veterinerine götürmeyi düşünüyoruz. Yine zorla çantasına sokacağız. Yine görevliler onu masaya alıp kontrol etmeye çalışacak. En kötüsü yine bayıltacaklar Bıcır’ı. Dün veteriner den randevu aldık. Yarın muayenesi var. Herşeye hazırız. Belki ayılamayabilir ya da “ameliyat” derlerse bu operasyonu atlatamayabilir. Yaşı çok ilerledi. Bu halsiz vucudu bu kadar acıya dayanamayabilir. Üstesinden gelmesi zor günler onu bekliyor. Bizi de tabii… Bu operasyondan çıkma ihtimali zayıf ama onun için küçük de olsa bir şansın var olduğuna inanıyoruz. Bu inancımız olmasa onu tekrar veterinere götürmeye karar vermezdik.

Bıcır’la 11 yılımızı birlikte geçirdik. Dileğim önümüzdeki yıllarda da yanımızda olması. Kimseyi kendisine yaklaştırmayan bu vahşi kedi bizi kendinden biri zannedip durdu. Gözünü bizimle açtı. 11 yıl önce okyanusa bakan bir kayalığın kuytusunda avucumuza aldığımız Bıcır’ı yarın kucağımızda veterinere teslim edeceğiz.

Bıcır benim için ilk tecrübeydi aslında. Onu eve getirene kadar hiç evcil hayvan deneyimim olmamıştı. Uzaktan sevmekle yetinirdim. Onu tanıdıktan sonra bu durum değişti. Birlikte yıllarımız geçti. Yolculuğumuzda en yakın dostumuzdu bizim. Bu dostumuz şimdi gözümüzün önünde eriyor ve elimizden fazla birşey gelmiyor.

View Larger Map

View Larger Map

Bir şehri terketmek demek böyle bir duygu…Geçenlerde Cüneyt Ülsever’in keyifle okuduğum bir pazar yazısı vardı Hürriyet’te. Bu yazı California 2011 gezimizin bir özeti gibi.

—-

Bir yeri terk etmek

ÖMRÜM hep bir yerleri terk ederek geçti. Bir mahalleyi, bir şehri, bir ülkeyi hep terk ettim. Yanlış saymadıysam doğduğumdan beri 20 ayrı evde, ağırlığı İstanbul olmak üzere 7 ayrı şehirde ve İtalya’da 2 ayrı zamanda 2 ayrı şehirde olmak üzere 4 ayrı ülkede uzun süreli yaşadım.

Çok gezenin kazandıklarını muhakkak ben de kazandım.
Ancak, ayrı yerlerde yaşamanın, sık sık bir yerlerden ayrılmanın bir maliyeti de var.
Bir yerleri terk etmek zor iş!
Bir eve, mahalleye, şehre, ülkeye tam alışıyorsun; orayı terk etmenin zamanı çoktan gelmiş geçiyor oluyor.
Hadi bakalım, al baştan!
Tam bir yere aitmiş gibi hissediyorsun, yeniden başka bir ev, kent, ülke!
Gerçek bir göçmenim ben!
“Ölüm Allah’ın emri de şu ayrılık olmasaydı!”
* * *
60 yaşında olduğunu bildiren bir beyefendi 50 küsur yıldır her sabah aynı yerde kahvaltı ettiğini, zaten oraya da ilk kez 50 küsur yıl önce dedesinin elinden tutarak getirdiğini ekranlarda anlatıyor.
Benim böyle bir hikâyem yok. İlkokulu, ortaokulu, liseyi, üniversitenin çeşitli aşamalarını bile hep başka başka okullarda okudum.
Herhangi bir okula, meyhaneye, lokantaya, sinemaya, “Şunca yıldır devamlı giderim” demeye hakkım yok.
* * *
Evleri, mahalleleri, şehirleri hep terk ettiğim için içimde devamlı yaşattığım bir duygu var.
Oralar ben terk ettikten sonra ne yaparlar?
Ankara’daki İlkiz Sokak’taki evimizde şimdi kim oturuyor?
Acaba o apartman dairesi hâlâ mesken mi, yoksa çirkin bir işyerine mi dönüştü?
50 yıl önce gündüzleri üzerinde oturduğumuz, akşam üzerinde uyuduğum yaylı divan hâlâ kullanımda mı, yoksa çoktan parçalara mı ayrıldı?
Yıllarca üzerinde kaykıldığım koltuk hayatta mı, hayatta ise şimdi kimi ağırlıyor?
* * *
Geçen cuma 6 yıldır, eşimin çalıştığı kent olduğu için, kışları uzun süre yaşadığım bir kenti terk ettim. Artık eşim Türkiye’ye dönüyor.
Şirin ama çok şirin bir İtalyan kasabasını terk ettim!
Roma’ya trenle giderken aklıma ilk defa bir soru düştü:
“Acaba bir daha görecek miyim?”
Bunca şehir terk eden ben hep “Bu şehir benden sonra ne yapacak?” diye sorardım.
İlk defa aklıma düştü:
“Acaba bir daha görecek miyim?”
O an yaşlandığımı anladım. O an trende burnuma doğru iki damla yaş yuvarlandı.
El âlemin şehrini terk ederken ağlamak!
Garip değil mi?
Halbuki, ben ne şehre, ne de o şehri bir daha görememe kaygısı ile iki damla gözyaşı döküyordum.
Kendime ağlıyordum!
Bir yere bir daha erişememe duygusu ilk defa yüreğimi burktu.
Halbuki, 2 yıl bir okulunda okuduğum bir başka İtalyan şehrini 34 yıl önce terk ettikten sonra onu bir daha hiç görememek gibi bir duygu içime hiç yerleşmemişti. Nitekim, 28 yıl sonra tekrar gördüm.
Ancak, bu sefer soru aklıma takıldı:
“Bu kez tekrarı var mı?”

Cüneyt ÜLSEVER

View Larger Map

Yıllardır hasıraltı edilen bu küçük atışmalar geçen günlerde bir gazete ilanıyla farklı boyuta ulaştı. İsviçreli bir grup öğretim görevlisinin ortak imzasıyla yayınlanan ilanın başlığı “Yabancılar yüzünden kiralar tavana fırladı” şeklindeydi. Bu konuda İsviçre’de çalışan Almanların büyük rol oynadığı belirtiliyordu. 200 öğretim görevlisi Almanları “ekmeklerini çalmakla” suçladı. İsviçre’deki iş imkânlarını kuruttuğu iddia edilen Almanların haksız rekabete neden olduğunu ileri süren öğretim görevlileri, tavan yapan ev kiralarından da yine kuzey komşularını sorumlu tuttu. İlan bir anda siyasi gündemin ilk sırasında yerini aldı. Aşırı sağcı İsviçre Halk Partisi de muhafazakârların tepkisinden faydalanma konusunda hiç tereddüt etmedi. Öğretim üyelerini destekleyen açıklamalarda bulunan parti yetkilileri, yabancı düşmanlığı konusunda çıtayı biraz daha yükseltti ve ilk kez kuzey komşularını hedef alan açıklamalar yayımladı.

AB’ye üye olmayan İsviçre ile Almanya arasında 2002’den bu yana vizesiz sınır geçişleri yapılabiliyor. Şengen kapsamına girdikten sonra İsviçre’nin Almanlar tarafından istila edildiğini savunan muhafazakârların dayanağı resmi rakamlar. Nüfusu 7.6 milyon olan İsviçre’de, 28 bini Zürih’te olmak üzere 250 bini aşkın Alman yaşıyor. Bu sayı, her gün biraz daha artan işsizliğin nedenlerinden biri olarak kabul ediliyor. Almanlar ise bu durum karşısında biraz şaşkın biraz da kırgın. Yabancı düşmanlığı politikasının kendileri üzerinden yürütülmesine anlam veremiyorlar. Minare referandumundan sonra İsviçre dünya kamuoyunun gündemindeydi. Farklı düşünceler, analizler, sosyolojik araştırmalar birbiri ardına yayınlansa da “Hoşgörünün beşiği olarak bilinen bir ülke nasıl olur da böyle bir yasağı onaylar” sorusuna net bir yanıt verilemedi. Yaşanan son gelişmeler bazıları tarafından doğrudan demokrasinin, halkın karar verme mekanizmasının bir sonucu olarak yorumlandı. Bazıları da bunun halkın bilinçaltında yatan yabancı düşmanlığı korkusunun dışa vurumu olduğunu söyledi. Farklı tezler tartışıladursun İsviçre’de son yıllarda yaşanan değişimden kârlı çıkanlar ülkenin sağ görüşlü siyasi partileri. Almanlara karşı yürütülen kampanyanın temelinde de yine oy kapma yarışı yatıyor. Yabancı düşmanlığının pirim yaptığı şu günlerde muhafazakârlar bu kozlarını sonuna kadar kullanmaya kararlı. Yaklaşan yerel seçimler de göz önüne alındığında Almanlara gösterilen tepkinin nedenleri anlaşılıyor. Bugün sırada Almanlar var. Bir sonraki seçimlerde hangi milletin hedef seçileceğini kestirmek güç. İsviçre, yıllardır savunduğu değerleri yavaş yavaş yitiriyor. Bir zamanların masal diyarı topraklarına ırkçılığın tohumları ekiliyor.

( Bu yazı 28 Şubat 2010 tarihinde Cumhuriyet Gazetesi’nde yayınlanmıştır.)